The Boss was back in Amsterdam town!

18 juni was het eindelijk zover: The Boss was in town!

Om helemaal uitgerust naar het concert te kunnen, had ik mijn werkdagen geruild en was ik woensdag de hele dag vrij. Tja, en je snapt zelf hoe het dan gaat: niet kunnen uitslapen terwijl je wel vindt dat je dat zou moeten en de hele dag wat onrustig op de klok kijken om te zien of je al die kant op kunt. Natuurlijk had ik direct bij wakker worden richting Arena kunnen gaan, maar ik wist van te voren al dat dat weinig zin zou hebben. Collega Levina moest namelijk tot 18u werken en aangezien we samen naar het concert zouden gaan had ik me neergelegd bij een plek buiten de pit. Ach, dan raak ik Bruce de volgende keer wel aan!! ;)

Uiteindelijk stond ik er iets na half drie. Bij ingang Zuid J stonden toen inmiddels ongeveer 600 mensen, waarvan de eerste 500 genummerd voor de pit. Het wachten begon. Het zonnetje scheen (nou ja, most of the time…) en op mijn IPOD klonk het concert van 30 mei jl in Londen (waar ik wel in de pit stond) er zijn dus zeker ergere dingen! :D Ik hoopte stiekem dat Lev eerder kon komen, zodat ze naast me kon wachten en we nog konden proberen in de pit te komen. Maar om 1730 begon iedereen te rennen. Gevolg: ik stond klem vlak voor de ingang en als Lev al eerder was gekomen had ze er nooit tussen gekund. Aftellen!

Tja, en als je dan eenmaal binnen bent, kun je niks anders doen dan mee rennen! Trap op, trap af, veld over en blij zijn: ik stond in de pit!!! Nu maar hopen dat Lev snel zou komen. Maar helaas… de hekjes gingen dicht, daarna weer even open en toen ze er was waren ze net weer dicht. En hoe aardig we het die beveiligingsbeambte ook vroegen, ze mocht er niet in. Er zat dus niks anders op dan een polsbandje halen (je wist immers maar nooit) en vervolgens op zoek te gaan naar toiletten en iets te eten. Uiteindelijk stonden we op een redelijke plek in de zaal. Kom maar op!

En het was het wachten zeker meer dan waard! Wauw, wat een show! Geweldig om weer te zien hoeveel zin hij er in had en hoe goed de E Street Band is. Grappig om te horen dat hij had opgemerkt hoe oranje 'The Netherland' is en dat hij zich daarna een oranje slinger uit het publiek liet ophangen, die na het nummer op de schouder van een jongetje in het publiek eindigde. Tja, en zo kan ik wel even doorgaan! Hoogtepunten voor mij waren Backstreets (‘hoe oud is hij? 10? Dan is dit nummer 25jr voordat hij geboren werd geschreven!), ‘Summertime Blues’(dit hebben we al 25jr niet gespeeld, ff kijken of we het nog weten), The Rising, natuurlijk The River en… nouja, wat eigenlijk niet?? Geweldig, één brok energie. Ik heb dus de hele avond mee staan zingen (sorry veldgenoten!), gedanst en genoten!

Hoewel ik mezelf na vier Springsteen concerten (sinds 2006) nog lang geen ‘ouwe rot’ wil noemen vond ik het ook erg leuk om te zien hoe Levina het vond. Na mijn eerste concert (13okt 2006) was ik om, onbeschrijvelijk wat deze man live kan! Het concert in Arnhem nam ik 3 andere meiden mee die of zelfs zijn muziek niet kenden (behalve van gemaakte danceversies van zijn nummers, he, San?) ;) of die The Boss een beetje kenden en ook zij waren om. Nu, mijn vierde concert en weer gebeurde het… Magic!!!

Na het concert restte ons niks anders dan nagenieten en bijkomen. Wauw wat was dit een geweldige avond geweest! En jammer, het zit er al weer op… :(

Enige troost: de magic van Bruce werkt ook zonder dat je hem ooit live gezien hebt! 30 mei was ik in Londen, het concert bezocht ik alleen maar ik logeerde daar bij een vriendin, Bea… Daags na deze overgetelijke avond in de Arena hebben we onze (zit)plaatsen voor Madrid besteld.

Bruce, ik zie je 17 juli!

Hannet