Seven weeks of rock!!

Maandag 21 juli 2008, het regent in Amsterdam en als ik naar mijn werk loop, realiseer ik me dat een deel van de zomer voorbij is. Niet door het weer, dat echt slecht is, maar door het feit dat Bruce en de leden van de geweldige E Street Band de dag hiervoor hun laatste Europese zomer Magic concert gaven in een, waarschijnlijk, zonnig Barcelona.

Voor mij startte de zomer vroeg, op 30mei, buiten het Emirates Stadion in Londen. Ik had mijn kaartje in december gekocht, toen ik nog steeds aan het bijkomen was van het concert in Arnhem die maand en toen ik nog dacht dat ik niet naar de show in Amsterdam zou gaan. Dat zou nog wel veranderen! Maar goed, Londen... Hoewel ik bij Bea logeerde, ging ik in mijn eentje naar het concert. Ze wachtte met me tot de deuren openden (en zorgde er voor dat ik mijn polsbandje voor de Pit kreeg! Bea, heb ik je daar al voor bedankt? ) dus de dag begon ok en eindigde helemaal geweldig!
Voor de eerste keer stond ik in de Pit en wat een geweldige ervaring was dat! Het werd echt een speciale avond, ook omdat ik nu duidelijk kon zien dat Bruce en de band er zoveel plezier in hadden! Het geluid was ok, de zon begon te schijnen en ze speelden geweldige nummers! Zo hoorde ik Thunder Road voor het eerst live, danste ik op Working on the Highway, zag ik het aangevraagde Cadillac Ranch, hoorde ik Rosalita...Wauw! Moet ik nog doorgaan? Ik kon de hele week nergens ander over praten. En ik denk dat ik zelfs Bea toen al aan Springsteen heb gekregen, hoewel ik dat op dat moment nog niet wist.

Nou ik hoef vast niet uit te leggen hoe blij ik was met het feit dat ik toch kaartjes had gekocht voor het concert in Amsterdam op 18 juni. Hoewel het geluid vast verschrikkelijk zou zijn (tenminste, dat hoor ik steeds) na de Londen show kon ik Bruce niet in Amsterdam laten optreden zonder er zelf bij te zijn! Ik stond vroeg genoeg in de rij om in de pit te eindigen maar helaas kon Levina er niet zo vroeg zijn. Dus daar stond ik, met mijn blauwe polsbandje, buiten de pit. Maar het was weer geweldig! Het geluid was niet eens zo slecht en ze speelden echt een geweldig concert! The River is voor mij erg bijzonder dus ik was erg blij dat hij deze speelde, ik vond Backstreets echt geweldig, wat hij speelde omdat een tien jarig jongetje er om had gevraagd (‘How old is he? Ten? Well… then this song was written 25 years before you were born… It’s a good one though’ Aldus The Boss himself). Een andere verzoekje resulteerde in een erg leuke versie van Summertime Blues, waarbij Bruce en de band voor die tijd echt op zoek moesten naar de juiste akkoorden, woorden en het juiste ritme omdat ‘we haven’t played that since we were 17’. Het resultaat was een grappige versie waarin hij 3x hetzelfde complet zong. En het dak werd er bijna afgespeeld bij Seven nights of rock..

Nou… en dat was het dan.. Tenminste, dat dacht ik. De volgende dag op mijn werk was ik er nog helemaal vol van en voelde ik me tegelijkertijd een beetje verdrietig. Geen Bruce meer, geen E Street Band om naar uit te kijken. Totdat Bea me een email stuurde: “hey, ik heb net Magic gekocht en vind het erg gaaf. Treedt Bruce nog ergens in Europa op de komende weken?’ en dus kocht ik nog diezelfde dag zitplaatsen voor Madrid!

Zeven weken na mijn eerste Magic Zomer show zag ik ze weer optreden. Deze keer in een erg warm Madrid, mijn eerste show met Patti. We hadden echt slechte plaatsen, ergens achterin en het duurde bij mij even voordat ik er inkwam, aangezien ik gewend ben om te staan en dansen tijdens concerten, maar het was een erg goede show. Ik vond het erg leuk om Brilliant Disguise en Tunnel of Love te zien en te horen, Cover me en Trapped waren een geweldige traktatie en een 10 minuten durend Jungleland bezorgde me kippenvel. Hoewel ik het gevoel had dat de sfeer op het podium anders was nu Patti er bij was, was ik erg blij om er ook bij te zijn. Na de show hebben Bea en ik afgesproken: de volgende keer dat hij Europa aandoet, gaan we hem een aantal concerten volgen!

Maandag 21 juli 2008, het regent in Amsterdam en als ik naar mijn werk loop, realiseer ik me dat een deel van de zomer voorbij is. Ik vind het jammer dat ik niet weet of en wanneer ik ‘the biggest little boy band’ weer zal zien optreden. Het is een soort zomerromance die is afgelopen. Veel te snel.
Maar het was een geweldige rit, deze 7 weeks of rock!