Bruce Springsteen in Frankfurt, 3 juli 2009

Daar zit ik dan, in de trein op weg naar een station in Deventer. Het is donderdag, 2juli en mijn reis naar mijn 8ste Springsteen concert is begonnen! Eerste tussenstop: het huis van Jolanda, mijn concertbuddy voor deze show. De trein neemt zijn tijd, dus ik heb 45minuten vertraging. Het is benauwd, druk en ik zweet me kapot. Niet de fijne reis waar ik op gehoopt had, maar alles is vergeten zodra ik uitgestapt ben. Jolanda staat me op te wachten. We begroeten elkaar, lachen, de zon schijnt en over 24u zullen we Bruce en the guys zien. Het leven is goed!!!
Na een korte wandeling komen we bij Jolanda’s huis, waar ik kennis maak met haar kinderen. Ik word hartelijk ontvangen, maar misschien heeft dat ook te maken met de meegebrachte snoepjes en het feit dat zoonlief door mijn komst op een doordeweekse dag bij zijn zus mag logeren. Als de kinderen naar bed zijn, kletsen we bij in de tuin, met een kopje thee, al snel gevolgd door anekdotes en bier alvorens het echt tijd is naar bed te gaan.

Om 4u staat ook Jeroen op de stoep en kunnen we op weg naar Frankfurt. Ik had van te voren verwacht dat ik er enorm veel moeite mee zou hebben om mijn ogen open te houden, maar niks is minder waar: het vooruitzicht van een concert met vrienden doet elke slaap verdwijnen! De reis verloopt spoedig, op een file bij FF na. We zijn er dan ook 50 min later dan gepland, maar om 850u krijg ik dan mijn felbegeerde nummer van Tony: 89! Dat belooft veel goeds!!! Het lange wachten kan beginnen en waar ik er vanuit was gegaan dat het vooral lang en bloedheet zou zijn, valt dat enorm mee. Er is veel schaduw en, nog belangrijker: het is er vooral gezellig! De hele dag brengen we door met Michelle, Tony, Willy, Henk en Chris en ook Monique, Volker, Alex, Maaike, Rachel en Flo komen even langs. Tel daarbij op dat Chris nog koud bier in zijn auto had en een mini BBQ had meegenomen en je begrijpt dat wachten geen ramp is!

De oefen rowcall gaat goed, maar helaas ontstaat er toch chaos na 14u, wanneer het wel erg druk wordt. We besluiten zover mogelijk naar voren te gaan, en het aftellen kan beginnen. Wanneer de poorten open gaan, ontstaat er een totale chaos en wordt ik bijna geplet tussen de concertgangers en een hekje. Gelukkig gaat het goed, waarna ik snel achter de groep aanloop. Jolanda en Jeroen ben ik dan al uit het oog verloren maar gelukkig zie ik na een korte sprint Michelle en Willy staan, en kan ik achter ze komen: 2nd row!!!!! Het wordt helemaal geweldig wanneer ook Jeroen en Jolanda ons weten te vinden. De show kan beginnen!!

Maar natuurlijk laat Bruce nog even op zich wachten… Na veel gedoe on stage (setlist opplakken, violen nogmaals stellen, setlist weer even wijzigen, de vloer schoonmaken) is het dan eindelijk zo ver: rond 20:20u komt er een klein mannetje met een accordeon het podium opgelopen. Nils!!! Het Duitse volksliedje wat hij speelt wordt haast totaal overstemd door het gejoel en applaus. En dan is het zover: the band is on! Bruce lijkt wat gespannen, eager. Alsof hij al een half uur eerder het podium had willen betreden. Steve laat even op zich wachten (wat de zenuwen bij Michelle, his princess, alleen maar vergoot) maar dan is het toch eindelijk tijd voor Badlands. Het is rauw, het is hard, bijna gespannen. Adam Raised a cain is het zelfde verhaal. Tijdens zijn solo lijkt Bruce door zijn snaren heen te willen slaan, totaal opgezweept als een leeuw die naar buiten wil maar nog niet mag. Het past natuurlijk bij het nummer maar even ben ik bang dat we een concert zullen meemaken met een gespannen Boss. Na the Ties that bind (blij!) volgt My lucky day en met de luchtigheid van dat nummer lijkt de band ook te ontspannen. Er wordt gelachen en de show kan echt beginnen. Frankfurt, meet the Boss!!!!

Een ander WoaD nummer volgt: Outlaw Pete. Ik heb het nummer nu 3x live mogen horen en het wordt echt iedere keer beter. Deze keer met een stukje van the Shadows en natuurlijk die cowboyhoed! Bij hungry heart gaat hij eindelijk eens op het voorpodium staan, waar we zo dicht bij staan. Helaas niet dichtbij genoeg om de man ook echt aan te raken (die dijen zullen moeten wachten tot Dublin, lol) maar het uitzicht is goed!! Haha hungry heart natuurlijk ook. Hoe geweldig moet het zijn om een heel stadion mee te horen zingen!!! Tijdens Working on a dream bouwen we weer een huis and dan is het tijd om te rocken met Seeds en Johnny 99, incl de treingeluidjes. Wie dat ooit bedacht heeft, geen idee, maar grappig is het wel.

En dan… Factory! Ongelovelijk! Zijn stem klinkt rauw, soms bijna schor, perfect bij het nummer. Wat een emotie, wat een kracht. Kippenvel en dat terwijl het zo warm is. De verbazing is nog groter wanneer Roy daarna Something in the Night inzet. Het nummer wat Jolanda even voor het concert op mijn bordje had gezet (ik kon niet kiezen, neigde naar Ramrod maar twijfelde) maar dat bordje had ik nog niet eens in de lucht gehad!!! Het hele nummer heb ik het omhoog gehouden, met een enorme smile op mijn gezicht. En misschien is het wishful thinking maar ik denk toch echt dat Gary het zag. Hij keek in elk geval wel erg lachend mijn kant op!

Dan is het tijd om de bordjes te halen… Die van mij hoeft dus niet meer en ook Willy’s Queen of the S.M. (‘supermarket’ was een te lang woord) :S werd niet meegenomen. Wel Michelle’s bordje voor Steve, wat door Bruce natuurlijk direct onder de aandacht van Steve werd gebracht. Lachend va oor tot oor, zowel Steve als Michelle.

De eerste wens die in vervulling gaat is ‘I’m going down’, geweldige versie. Je ziet de band enorm geconcentreerd Bruce volgen, maar mijn god wat hebben ze een plezier! En daardoor wij natuurlijk ook. Mijn avond kan helemaal niet meer stuk als vervolgens ook Ramrod gespeeld wordt. Niet het meest hoogstaande nummer, maar wat een energie spat er van af. Zo veel plezier, een feest om te zien en te horen. Max drumt als een gek. Geweldig! Nils en Clarence stemmen hun bewegingen op elkaar af… The biggest little boy band is having a blast!!! En wij natuurlijk helemaal!!! Helemaal wanneer Steve iedere keer wanneer hij in de mic van Bruce wil zingen wordt 'weggebotst' door de groene zwemband die Bruce omheeft (ook een sign… ja, je had er bij moeten zijn!). Het feestje gaat nog even door met Trapped, gevolgd door Because the Night. Nils lijkt door het dolle heen. Hij draait, hij spint, hij springt, hij rent, kan bijna niet blijven staan en probeert zelfs het laatste couplet mee te zingen in de mic van Bruce. Loffgren is los! Gaaf!!!

Waiting on a sunny day is nooit mijn favoriet geweest, maar het wordt wel erg vertederend wanneer een ieniemini ventje (6??) mee mag zingen. Natuurlijk gebeurt dat iedere show, maar deze is zo klein en hij weet het zo goed… Hij mag zelfs van Bruce nog een keer en dan gebeurt wat amper voorkomt: de E Street band stopt om te luisteren…Maar niet te lang natuurlijk. The promised land is goed maar wordt gevolgd door een geweldig Point Blank. Het hele stadion luistert ademloos. Geweldig. De piano,zijn stem, het klopt gewoon. Kingdom of Days wordt opgedragen aan Patty en deze keer heb ik ook echt het gevoel dat het uit zijn hart komt…

Tijdens Lonesome day staat er ineens een irritante Duitser achter me, die echt er alles voor over lijkt te hebben vooraan te komen staan… Erg irritant, maar hetzelfde zal hij gezegd hebben over mijn elleboog. The Rising is goed en dan, tijdens Born to Run, begint het geduw en gespring weer. En voor ik het goed en wel door heb sta ik niet meer schuin achter Michelle, maar er recht naast, front row!!!!! Geweldig! Bij de encores gaan bij mij dan ook alle remmen er af (ik kan immers niemand meer slaan als ik wil dansen) en tijdens Hard Times ga ik dan ook helemaal los. Geweldig nummer dat met deze bezetting van de band gewoon helemaal klopt. Alle instrumenten, alle stemmen… het klopt helemaal.

En dan gebeurt waar onze buren al de hele avond op hoopten… Bruce komt met hun (lichtgevende!!) bordje richting de camera gelopen. Het is tijd voor Jungleland!! De derde keer dat ik het mocht aanschouwen en absoluut de beste. Zo fragiel, breekbaar, subtiel… De tijd stond even stil. Midden op het podium, in de spotlight, staat Clarence en zijn solo is geweldig. Er is op dat moment geen ander geluid te horen dan die sax. Er lijkt iemand anders op het podium te zijn dan the Bigman en in mijn ooghoeken voel ik de tranen. Dit is mooi!!! De spot gaat uit, even is het donker op het podium, Bruce geeft hem een knuffel en de tranen rollen echt. Prachtig!!! Beter dan dit wordt het niet… hoewel…

American land is een feestje, wat een energie. En niet alleen op het podium. We dansen en springen en het blijft niet onopgemerkt: Curtis King wijst nog even naar ons, alsof hij het geweldig vindt om te zien dat we het zo naar ons zin hebben. Dan Bobby Jean, altijd een speciaal nummer voor mij en Dancing in the Dark. Nou, en dat doen we zeker. Ik zweet op plekken waarvan ik niet wist dat het mogelijk was en ik heb energie voor 10. Dit is gaaf!!!!

En dan is het helaas alweer tijd voor Glory Days… tenminste, dat denk ik… Bruce haalt de cameraman naar voren en vraagt hem iets te filmen midden in het publiek. Op het scherm wordt een spandoek voor Twist and Shout zichtbaar…. En we gaan rockend deze geweldige avond uit. Michelle en ik verliezen ons helemaal in het dansen en dat merken ze op het podium ook. Steven lacht, wijst en geeft aanwijzingen over hoe we moeten dansen. Goed schat, als jij het wilt… dan doen we ‘The Stevie’. Bruce bescheurd het bijna als hij ziet wat Steve wil dat we doen…

En dan… is het voorbij. Moe, maar voldaan bedankt de band het publiek en wij hun. Het was geweldig! Steve stuurt Michelle nog een handkus (maar ik blijf er gewoon stiekem in geloven dat hij ook een beetje voor mij en Jolanda was) en Bruce volgt zijn voorbeeld. Als de band voor de laatste keer wil buigen en iedereen wil bedanken, scandeert het hele stadion ‘E Street Band, E Street Band’ en dat klopt. Het is niet alleen Bruce Springsteen…. Het is de E Street band!!!!

Security vraagt ons vriendelijk maar dwingend om te vertrekken en dan moeten we er toch echt aan geloven: het concert zit er op. Langzaam lopen we naar buiten, we willen nog niet weg! Tijd voor drankjes en iets te eten en vooral samen nagenieten. Langzaam aan begint het tot ons allemaal door te dringen: het zit er op… maar wat was het goed!!!!! Mindblowing.

Na iedereen gedag te hebben gezegd vertrekken we om half twee weer richting Deventer. We slapen nog even op een parkeerplaats, zijn enorm toe aan de koffie en broodjes bij een tankstation en om 845u stap ik weer in een trein. Ook deze keer gaat het niet zonder slag of stoot maar niks, helemaal niks, kan de smile van mijn gezicht vegen.